.Daling

วันนี้ไปถ่ายรูปที่สถานีดับเพลิงบางรัก

คราวนี้เป็นครั้งแรกมีนางแบบไปด้วย "เพื่อนปุ๋ย"

ระหว่างที่รอนางแบบก็รอปรับๆ กล้องดู

พึ่งรู้ว่ากล้อที่ใช้ปรับโทนสีกันคอนทราทได้ด้วย ตื้นเต้นมากเลย ใช้มาตั้งนานเพิงรู้

ไม่รู้ว่าการถ่ายแบบนี้เรียกว่าแฟนชั่นรึป่าวน่ะ เพราะนางแบบไม่ได้แทบเปลี่ยนเสื้อเลย

แอ๊ะ หรือเรียนว่าพอทเทรทน่ะ

ไม่เคยถ่ายแบบมีคนอ่ะ รู้สึกบางมุมยังไม่ใช่

บางมุมนางแบบแขนใหญ่ ฮ่าๆ

ไม่ค่อยยอมยิ้มเลย อ่าา

แต่ส่วนชอบภาพที่ถ่ายกะสังกะสีมากกว่า ดูเป็นธรรมชาติกว่า  55

สาเหตุที่ถ่าย: เพื่อนปุ๋ยอยากถ่ายรูปลงไฮ5 ฉันอยากถ่ายรูปเก็บพอด เท่านี้ ไม่มีอะไรมาก ฮ่าๆ

พูดถึงนางแบบก่อน: นางแบบแขนใหญ่ หน้าบาน จมูก..  เอ้ย ไม่ใช่ๆ

เค้าก็ไม่เคยถ่าย ฉันก็ไม่เคยถ่าย ภาพบางถาพมันเลยดูเปล่งๆ ฉันรู้สึกยังจูนกันไม่ค่อยได้

เค้ายังติดเก็กๆหน้าอยู่ ส่วนฉันก็ไม่กล้าสั่งมาก(หรอ?) อยากจะให้รู้สึกสดชื่นกว่านี้ ที่จิงไม่รูว่าต้องโพสยังไงด้วยแหละ

แต่คงเป็นเพราะอากาศร้อนด้วยล่ะ และที่นั่นก็เป็นสถานที่บ้านพักของนักดับเพลิง เลยมีผู้ชายเยอะด้วยทำเขินๆอายๆอยู่บ้าง ไม่ใช่มืออาชีพทั้งคู่หนิ

ตำหนิตัวเอง: แต่จะบอกว่าเป็นเพราะนางแบบมันคงเป็นเรื่องที่แย่มากๆ ฉันต้องเป็นคนจูนกับนางแบบให้ได้สิถึงจะถูก เพราะวันนี้มีเรื่องหงุดหงิดตั้งแต่เช้าเลยไม่ค่อยมีอารมณสดชื่นสักเท่าไหร่

 ความพอใจ: สำหรับครั้งแรกก็โอเคน่ะ แต่ก็ไม่ถึงกับรู้สึกว่า "ว้าววว!! ฉันโครตเก่งเลย"

เอ้อ แล้วไม่ชอบที่ตัวเองปรับสียังงี้ด้วย รู้สึกว่า กล้องดิจิ ต้องเป็นสีธรรมชาติเท่านั้น ถึงจะเมพ!!

เพราะว่ามานั่งดูแล้วถ้าเป็นสีธรรมดาไม่รุจะได้ยังงี้รึป่าว อาจจะแย่กว่านี้ก็ได้(จิงจังไปมั้ย)

สรุปว่าแค่อยากถ่ายภาพธรรมดาให้ดูสวยให้ได้แค่นั้นเอง

ตอนนี้พยายามไม่ใช้เทคนิคอะไร จนรุสึกว่าตัวเองเหมือนอาจารย์โฟโต้ที่เคยบอกว่า

ว่าพวกกล้องดิจิอันเล็กเป็นกล้องก๊อกแก๊ก ทำเอาฉันไม่กล้าใช้ไปพักนึงเลย  เห่อๆ

 แต่สุดท้ายตอนนี้ฉันก็ยังใช้ระบบดิจิตอลอยู่  ห้าๆๆๆ

ความจิงภาพเยอะกว่านี้แหละ(มาก) แต่ขี้เกียจลงเยอะ ดีกว่าครั้งก่อนๆที่ชอบจัดลงภาพเล็กน่ะ!

แต่ท้ายที่สุดก็ชอบรูปที่ไม่มีคนมาที่สุด (นางแบบรู้โดนกัดหัวแน่เลย:))